وقتی در سکوت مطلق در کوه قدم بر میداری...

وقتی صدای خاکی که با عشق پذیرای قدوم تو در کوه میشود را حس میکنی...

وقتی با عشقی وصف ناپذیر در این اندیشه ای که ایا در تنها ترین قدم های تو در سخت ترین گام هاا ایا خدا هست

پس به سکوتش بنگر...

به زیبایی و عظمتش به خشونتش در عین لطافت....

و به عشقی سخت و ...

خدا را سپاس گوی...

و بدان انگاه که در حال برداشتن گام هایت هستی

در تنها ترین تنهایی هایت همراه همیشگی توست...

عشق برای تو یار همنورد من...